Duygusal etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Duygusal etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

30 Temmuz 2011

Dönüşlerimden Biri / Beni Şimdi Bırakma



Bir hikaye değil bu. Ya da dışarıda, orada bir yerde varolan bir şeyin bana yansıması. Ne kadar çok da bunu hikaye haline getiresim var ama; kişileri değiştirip, sebepleri istediğim gibi birbirine bağlayıp, biraz mutlulukla ve üzüntüyle süsleyip. Ama bu artık eskimekte olan bir parçam benim. O yüzden ben ile başlayan cümleler ile yazmakta sakınca yok artık.

Bu bir aşktı. Her şey gibi basit şeylerle başladı ve basit şeylerle bitti. İçerisinden aslında ne kadar karmaşık olduğuna dair şeyler çekip çıkartmaya çalışıyordum ama iyi her aşkın olduğu gibi çok basitti herşey: Ben seni, sen beni sevmiştin.


İlk öptüğüm zaman seni "Hiç bir şey hissetmiyorum sana karşı" demiştin. Bir yıl oldu. Son öptüğüm zaman seni de aynı şeyi söylerdin biraz baksaydın içine herhalde. Altı ay oldu. 


Ne bekliyorsak o oldu aslında bu bir yılda. Olaylar mantıklı insan öngörülerine uyuyordu hep. Benim sana dayanamayacağım, senin kendini başkalarında kaybetmeyi isteyeceğin, hikayenin bir sonu olduğu. Kime sorsan böyle söylerdi herhalde,söyledi de.


Bunun içinden başka bir şey kurana kadar ta biz, ya da kurduğumuzu sanana kadar sürdü bu gerçeklik hali. Yani göz açıp kapayıncaya kadar. Gerçeklikten vazgeçebilir miydik bu dünyada diye iyi denedik ama. Vazgeçtik de. Ellerimi bırakınca rüzgarı hissediyordum seninle her yokuş aşağı gidişimizde. 


Her sana yazdığımda hikaye anlattım. En güzel mektubum basit ve güzel bir günümüzün hikayesiydi. Kalbimi paramparça ettiğinde de toparlamanı umdum ve tüm hikayemizi baştan anlattım sana.


Bu aşk ne kadar gerçek, ne kadar güzel ve ne kadar sen/ben olduğu tarafından üç yöne çekiştirilen bir hayvan gibi acı çekti bir yerden sonra. Her seçilen yön bizi daha fazla savurdu. O yüzden hikayeler sona geldi işte. Daha fazla hikaye yok, sadece hikayelerin ağzımda bıraktığı tat var artık.


Daha çok merak edeceğin şeye geleyim, benden değil ama kendinden emin halinle yaptığın kehanetlere  Her sabah kalktığımda senden daha fazla uzaklaşmayı bekleyerek iki mevsim geçirdim. Uzaklaşmadım. Yakınlaşmadım da kendine yeni bir hayat kurarken bir yerlerde sen. Zamanın değişik hallerini saklamayı kendine adet edinmiş bir halim var biliyorsun. O hallerin daha değerli bir tanesinde de sen durdun. Açıp baktığım zamanlar sayılıydı şimdi olduğu gibi.


Hayat burada orada yürüdüğünden farklı yürüyor. Aldığım şeyler farklı, umduğum şeyler farklı ve amaçlarım farklıydı. Yine böyle. Mutlaklar ise belki tahmin ettiğin belki edemediğin gibi yerlerinde sabitler. Mesele değildi bunların hiçbiri. Dalgamızı geçip her şeyle (başta kendimizle, sonra birbirimizle olmak üzere) hep anlatılacak bir aşk gösterdik insanlığa. Teşekkür de beklemiyorduk. Yenilmedik de. O an önemliydi.


Beni şaşırtsaydın kulağına fısıldıyor olacağım lafları okumayacağın sayfalara yazıyorum ben de mecburen. Çünkü sen gitsen de, seninle kurduğum hayat gitse de, sana inancım gitse de koca bir hayat vardı kurduğumuz kuracağımız. Sensizliğin en büyük sürprizi karşıma senden çok farklı birini çıkartıp onu hayatımda kimseyi sevmemişcesine sevdirmek olsa da ne o senin daha iyi bir kopyan oldu ne de sen bir suret haline geldin. 


Yoksun sadece ve beş aşamayı farklı sıralarla farklı şekillerde geçiyorum sürekli. Kimi zaman aylarca varlığını unutarak, kimi zaman günlerce ağlayarak bir bakışını hatırlayıp. 


Ama bunlar bir hikaye değil. Senin gözün de kapalı bunlara. Seni bu kadar tanıdığıma lanet ettiğim zamanlarda benim de yaptığım kehanetler var. Bilinmeyecek şeylerin bile bilinmeyecek kalacağı bir dünyadayız artık. Kehanetler ancak karanlığı tarif ediyor.


Kurduğumuz dünyadan bir tat biriktirebilsem bu ne olurdu biliyor musun? Seni ilk gördüğüm ve ilk öptüğüm yerde oturduğumuz ve yılları, dünyaları aşan bir bağ ile bağlanmış iki kardeş ruh olduğumuz o gece kalır bana. Bana "Ne güzel, hayatında istediğin şeylerin peşinden koşmuşsun, elde etmeye çalışmışsın" dediğin o buruk ama çıplak bir içtenlikle donatılmış anın tadı... İkimizin de karşısındakine olan aşkı hayallerden güç alıyordu. Benim hayalim de senin hayalin olabilmekti, istenilmek yabancı değildi sana ama sana istediğin şeye sahip olma tadını yaşatabilmekti bizi faklı kılabilecek. 


Olmadı tabi. Filmler hayatla aynı sonda bitseydi uyarlama Oscar'ı diye bir şey olmazdı. Sen sandın ki olaylar, insanlar ve anlar bitirdi bizi. İlgisi yoktu. Bizim yazılmış sonlarımız vardı. Bu sonlardan en cürretli olanı intiharımız oldu. Niye gittim sorusu eminim ki hala sorduğun bir sorudur, tahmin edemeyeceğin bir cevap var, sana sadece istenilmeyi yaşatabileceğim için gittim. Rüyalar yağmayan yağmurlara dönüşecekti, ve senin kurumana dayanamayacaktım. 


Sonrası senin bileceğin iş. Bir gün ne olacağına dair kehanetleri bıraktım da ben. Kurulmayacak hayalleri de kurulacak hayaller kadar çok yaşadım. Hem senle hem de sensiz. Sen ben diye bir şey yok biz var derdim de ne sen ne ben ne biz artık cümlelerin bir tarafında. Duvarlar ve sayfalar biliyor anca ne olduğunu. Kalmayan en yakın dostlarımız bile habersiz.


Ve yine zaman zaman seni görüp ağlamak ile gülümsemek arasında gidiyorum. Neye üzülüyorum biliyor musun? Orada kalmasaydı gerçekler de arkandan seslenebilseydim Pink gibi.


2 Ocak 2011

Dev

O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
bahçesinde ebruli
hanımeli
açan bir ev.
Bir dev gibi seviyordu dev.
Ve elleri öyle büyük işler için
hazırlanmıştı ki devin,
yapamazdı yapısını,
çalamazdı kapısını
bahçesinde ebruli
hanımeli
açan evin.

O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Mini minnacıktı kadın.
Rahata acıktı kadın
yoruldu devin büyük yolunda.
Ve elveda! deyip mavi gözlü deve,
girdi zengin bir cücenin kolunda
bahçesinde ebruli
hanımeli
açan eve.

Şimdi anlıyor ki mavi gözlü dev,
dev gibi sevgilere mezar bile olamaz:
bahçesinde ebruli
hanımeli
açan ev..

Nazım Hikmet Ran





Bazen sevgiler sığmaz hiç bir mezara. İnsan öyle sever ki kendini bir mezara kapatır sevgisinden vazgeçmek yerine. Her dakika karanlıkta geçen bir yıl gibi gelir o zaman. Ve gözleri hiç bir zaman açılamayacak sanır. Kızar, öfkelenir, ağlar, hayıflanır. 

İnsan sevdikçe devleşir. Sevgisinden vazgeçtiği sürece de küçülür.

20 Aralık 2007

Sevmek Zordur

Hayatın asla anlayamayacağımız yönlerinden biri sevmek. Kimi neye göre seviyoruz? Neden bir insan hayatın anlamı olabiliyor bir anda? Kendimiz mi, sevdiğimiz mi?

Küçükken hep bir gün koca koca sevgilerimiz olacağını hayal ettik. Anne babamız gibi olacaktık. Hayatın bir sonu vardı. Büyüme diye geçen çocuk dilinde. Büyüdüğümüz zaman sevgimiz olacaktı. Sevecektik ve sevilecektik. Ve ondan sonra sevmiş sevilmiş olacaktık. Bir daha asla hiç bir şeyin eksikliğini çekmeyecektik.

Güzeldi çocukluk, çünkü kandırabiliyorduk kendimizi.

Hayal kırıklıklarının olmadığı bir dünya imgesi kuruyorduk çocukken. Gerçekler çok farklıymış oysa, sonra anladık.

Hayatın içine iyice daldıkça anladık kolay olmadığını sevmenin. İnsanın kendi ile olan mücadelesi iyice kızıştıkça sevmesi de zorlaşıyordu.

Aşık olduğunuz bir insanı üzmek için bilerek ve isteyerek bir şeyler yaptınız mı?

Annenizin ya da babanızın sizden uzakta olmasını istediniz mi?

Arkadaşlarınızın yaptığı şeyleri küçümsediğiniz oldu mu?

Sevmek ile nefret arasındaki ince çizgi kayboldukça kayboldu biz büyüdükçe. Sevmek insanın kendi içinden bir parçayı vermesi gibiydi. Birini sevmek aslında birini sevmemeyi gerektiriyordu. Çok severseniz içinizden çok şey vereceğiniz korkusuyla yapıyordunuz bazı şeyleri.

En acı şey de insanın içinin kabuk bağlaması zamanla. Zira şöyle iki üç cümlede yazamadığım şeyi aslında binlerce cümlede yazmak da zor. Bir insanın bir insana sevgisini tarif etmek. Güçsüzlük, zaaf, hassaslık... Bunların hepsi harekete geçiyor sanki birini sevince ve herşey karışıyor.

Bu kadar karmaşık mı?

Belki değil.

Belki okuyunca daha mutlu olurum diye karıştırdığım psikoloji kitapları der ki, insanın etrafındakilerle olan ilişkileri kendi içindeki psikolojik dinamiklerinin dışarı yansımasıdır. Sorun bizde mi o zaman?

Sorun aslında kimsede değil. Sorun belki de hayatın çok küçük şeylerin çok önemli şeylere sebep olabileceği nedensellik ve şansın inanılmaz derecede tuhaf bir şekilde içiçe geçtiği bir kurgusunun olması.

Evren bir kapalı sistem olsa da, belli yasalar olsa da evrenin düzenini kontrol eden, belli ilahı kuvvetler olsa da evrene düzen veren yine de şunu inkar edemeyiz, bu kadar çok değişkenin olduğu bir sistem nasıl dengeye ulaşır bilinmez.

Çoğu sınıntımızın temelinde bu yatıyor bence. Her şeyin fazlasıyla karmakarışık olması. Böylece de temelde basit kurgular ile ilerlese de olayların temelleri, uzun zaman ve çok karmaşık ortamlar kurguyu yıkıyor.

Ama sevmek böyle mi anlatılmalı?

Bu kadar karmaşık mı?

Her şeyin akıp gittiği bir dünyada tutunmamızı sağlayan şey sevgi.

Ayakta durmanın zor olduğu anlarda huzur veren şey sevgi.

Yanlızlık içerisinde yüzmemenin yolu sevgi.

"Bir insaı sevmekle başlar her şey"

Sevgi bir başlangıç. Öncesinde olan bir şeyler yok sevginin. Herşeyi kırıp dökebiliyor çünkü sevgi bu nedenselliklere bağlı değil!

Sevgi olmadan her şey çok daha kolay olurdu. Çünkü zor nedir bilmezdik asla.

Sevgi varken ise zor, kolay, acı, tatlı, herşeyi hissedebiliyoruz.

İnsan kendinden bir şeyler veriyor severken. Ne verdiği seven insana kalmış. Dilerse kendi alışkanlıklarını ve kararlarını verir, dilerse kendi acılarını, dilerse daha basit bir şey.
Sevmek insanın sadece elindeki herşeyi verebilmesi. "Vermesi" değil. Verebilmesi.

Zor değil sevmek. Basit de değil. Sadece varlığı kendiliğinden gerçek olan bir şey. Diğer her şeyi yok ve önemsiz hale getirircesine.

5 Eylül 2007

Aksi

Hiçbir şey tutmuyordu. Beklediğim gibi olmayan olayların ortasında yüzüyor gibiydim. Sordukları zaman cevabımı işte bu yüzden sessiz kaldım.

Bir şeyler bekliyordu herkez. Ben de... Böyle geçmezdi hayat. Boş ve bir amaçtan öbür amaca atlayarak. Ama ya eksikliği hayatı yaşanmaz kılanlar.

Bana düşen güçlü olmaktı. Kendi izlerimi takip ede ede kendi etrafımda döndüm. Boşa çırpındım. Sonunda güçlü olayım derken güçsüz düşmüştüm.

Hayatın ucundan tutunmakla eteklerinden tutunmak çok farklı. İnsanın bekledikleri, umdukları ve buldukları hiç birbirine uymuyor işte. Bir anda herşeyden uzakta kalıyor.

Hüzünlü değildim. Tek üzüldüğüm şey var. Seninle kurduğumuz o dünyanın küçülmesi. Ne eksildi, ne yokoldu inan göremedim bile çok geç olmadan. Bir baktım ki artık seni öpmek ya da öpmemek bir tereddüt değildi. Özlemek bir sessizlikti. Sana bakmak bir zorunluluktu. Sana dokunmak bir hayaldi. Senin yüzün tamamen başka bir yere dönmüştü.

Geçmişte kalması mı daha korkutucu bazı şeylerin, şu anda varolması mı bilemedim.

Senin nefesini unutamadım. Senin ismini de.

22 Ağustos 2007

Hatırla

Bugün akşam olmak üzereyken hatırladım seninle geçen akşamüstülerini. Duraksamadım bir an bile, önümdeki işe baktım, gözlerimi kapattım, kafamdan binlerce düşünce geçti, tekrar gözlerini açtım.

İnandım. Bittiği zaman başladı. Senin için tutarsız, benim için umarsız bu aşk.